Categorie: verhalen

Ik wil leven in een samenleving waar iedereen erbij mag horen

‘Ik wil aantonen dat mensen met autisme ook iets kunnen. Je mag dat gerust mijn levensmissie noemen’, zegt Nicolas Voorspoels. Nicolas werkt in de chocolaterie en speculaasbakkerij van vzw TWERK in Herentals. Hij zat bij de Anders-KAn-BEst-groep (AKABE) van de scouts, gaat bowlen met G-sport, is DJ en houdt van sporten. Deze zomer beklom hij de hoogste berg van Marokko. Gepassioneerd babbelt hij over zijn werk, zijn collega’s – die hij vrienden noemt – en de samenleving. Want daar schort nog het een en ander, vindt Nicolas. Het wordt de hoogste tijd dat we met z’n allen onze vooringenomenheden over mensen met autisme laten varen, vertelt Nicolas. ‘Potverdorie, neem ons serieus,’ zegt Nicolas. ‘Wij hebben ook talenten. Wij kunnen net zo goed bijdragen aan de maatschappij.’

2 april 2019 was een belangrijke dag voor Nicolas. Het was wereldautismedag. ‘Ik weet nog precies en in de juiste volgorde wat er die dag allemaal in het nieuws was. Stakingen in de luchthaven, vluchtelingen, de Brexit, de verkiezingen in België en Nederland en iets over gezondheid. En weet je wie er niet in het nieuws zat? Juist. Dat waren wij. Niet in het nieuws van ’s middags, en niet in het groot nieuws van ’s avonds.’ Schrijnend, noemt Nicolas het. Schrijnend pijnlijk. Nicolas krijgt vochtige ogen, tranen lopen over zijn wangen. ‘Ik zou me een oog kunnen uithuilen daarover. Ik vind dat niet kunnen.’

‘Wat zeggen de tranen, Nicolas?’

Nicolas: ‘Alstublief, zie ons toch ook. Heb toch eens aandacht voor ons.’

‘Als jij hoofdredacteur zou zijn van het nieuws, wat zou jij dan doen?’

Nicolas: ‘Dan zou ik altijd eerst kiezen voor de belangrijkste dingen. Voor de zwakkeren.’

‘Wat zou jij willen dat de mensen verstaan over autisme?’

Nicolas: ‘Dat wij ook van alles kunnen. Dat wij niet achterlijk zijn. Niet zot in onze kop. Dat er ook vele verschillende autismespectrumstoornissen zijn. Dat het niet altijd gaat over structuur nodig hebben.’

Structuur?

Dat is wat de mensen denken over iemand met autisme: dat die structuur nodig heeft. En dan denken we aan: altijd dezelfde dingen doen, en liefst taken die zo eenvoudig mogelijk zijn. Maar zo zit het niet, legt Nicolas uit, niet voor hem en ook niet voor vele andere collega’s. ‘Ja, er zijn wel mensen die het moeilijk krijgen als de dingen anders lopen dan in hun hoofd gepland. Maar dat is niet voor iedereen zo, en ook niet voor mij. Bij TWERK kunnen we doorheen de dag verschillende dingen doen. Als ik iets klaar heb, ga ik werk vragen. En dan pak ik alles aan, met volle goesting.’

Bij TWERK hebben alle medewerkers een dagschema met verschillende taken die voor iedereen anders zijn. Dat geeft structuur in de tijd, duidelijkheid. Maar er zijn geen twee weken hetzelfde. Elke dag is anders, en net dat vindt Nicolas er zo tof aan.

‘Waarom is het dan belangrijk dat er bedrijven zijn speciaal voor mensen met autisme?

Nicolas: ‘Omdat de druk op een gewone werkplaats veel te hoog is. Ik heb dat in mijn stage vroeger meegemaakt. En als de baas dan vindt dat het niet lukt, dan krijg je als persoon met een autismespectrumstoornis je C4.’

‘En wat is er dan bij TWERK anders?’

Nicolas: ‘De begeleiders hebben kaas gegeten van autisme. En ze maken tijd. Dat begrip, dat voel ik hier. Ik had het deze morgen bijvoorbeeld een beetje lastig. Voor zo’n situaties hebben wij een stresslijst die we kunnen invullen. Dan kunnen we even nadenken hoe we ons voelen en hoe dat komt. Dan praten we dat uit en dan kan ik weer verder.’

De mensen denken maar wat

Nicolas deed al stage in een ander bedrijf, en solliciteerde bij verschillende bedrijven voor hij TWERK ontdekte. Hij heeft toen – en vroeger op school – dikwijls gemerkt dat mensen een eigen idee hebben over autisme. ‘Ze denken dat wij onvoorspelbaar zijn bijvoorbeeld, en dan schuiven ze ons aan de kant. Maar eigenlijk weten ze niet hoe ’t werkelijk zit. Als werkgevers nu eens naar hier zouden komen, dan zouden ze zien wat wij allemaal kunnen. Maar we voelen dat we worden afgescheept. En dat vind ik discriminatie.’

‘Wat zou er dan moeten gebeuren, Nicolas?’

Nicolas: ‘Mensen moeten ons serieus nemen.’

‘En waaraan zouden we dat kunnen zien?’

Nicolas: ‘Dat er meer aangepaste scholen zouden zijn bijvoorbeeld. En musea die aangepast zijn. En meer bedrijven zoals TWERK. En dat mensen met autisme meer kansen zouden krijgen om elkaar te leren kennen. Zoals ‘t pASSt bijvoorbeeld, een vereniging voor mensen met autisme waar ik ook al eens naartoe ga. Dan gaan we samen wandelen of bowlen ofzo. Of zoals G-Sport, dat is ook super goed.’

Horen, zien, voelen, druk ervaren

Tik, tik. Plots valt Nicolas stil. Hij kijkt rond met vragende blik. Tik, tik.

Nicolas vraagt: ‘Wat is dat?’ Een duim speelt met het dopje van een pen.

Nicolas lacht: ‘Ah! Ik dacht dat ’t een muis was…’

Goeie oren, die Nicolas. Mensen met autisme krijgen geluiden, geuren, beelden en gebeurtenissen drie keer sterker en ongefilterd binnen. Zien, proeven, voelen, horen: alle zintuigen staan op scherp. Nicolas: ‘Als iemand zijn stem verheft, komt dat bij ons al binnen als roepen. Terwijl het voor andere mensen gewoon luid praten is.’ Dat is lastig, en het heeft ook zijn goeie kanten. Nicolas vertelt dat hij goed in details kan denken. Dat hij dingen in de gaten heeft voor anderen het nog maar gezien hebben. Dat hij uit elke tekst meteen de schrijffouten kan opmerken. En dat een begintoon van eender welk liedje een immense databank aan muziekkennis in zijn hoofd activeert.

Die ongefilterde prikkels kunnen een fikse bron van stress zijn. Drukte is lastig voor mensen met autisme. Drukte en druk: tijdsdruk, prestatiedruk, leerdruk. Scholen en werkplekken zijn daarop niet aangepast. Nicolas: ‘Ja. Ik vind dat de samenleving iedereen de kans moet geven om erbij te horen.  Ik vind dat mensen op scholen en werkplekken niet zomaar mogen vertrekken van wat moet en wat zij denken dat juist is. Ze zouden eens vaker naar onze mening moeten vragen vind ik. Maar dat zie ik nog te weinig gebeuren.’

En dus is een bedrijf als TWERK een zegen. ‘Een geschenk uit de hemel’, zegt Nicolas. Wat hem betreft moet iedereen alles weten over TWERK. ‘En als anderen het niet doen, moeten we onszelf in de kijker werken.’

+++

Update van maart 2021:

Nicolas wil nog meer uitkomen voor zijn autisme. Met een speciale tattoo gaf hij het letterlijk een plaats op zijn voorarm. Hij is er trots op. Terecht.

   


In gesprek met

Nicolas Voorspoels (24) woont in Olen en werkt bij TWERK in Herentals. Op 1 oktober 2018 begon hij met een contract van bepaalde duur. Einde januari 2019 kreeg hij een vast contract, waar hij ontzettend blij mee is. Nicolas werkt drie dagen per week, met telkens een dag tussendoor om wat bij te komen. Hij is heel graag actief bezig, samen met andere mensen. Zo zit hij bij de AKABE Scouts, gaat hij mountainbiken, doet hij met G-sport aan bowling, treedt op als DJ en gaat joggen en fitnessen. Onlangs ontdekte hij ResetT, een organisatie die reizen organiseert voor mensen met autisme. In 2019 beleefde hij een reis naar de Toubkal (een berg van 4167 meter hoog in Marokko). ‘En een korte vakantie naar Amsterdam met mijn vriendin’, voegt Nicolas er lachend aan toe.

Op m’n achtste besloot ik al dat ik chocolatier wilde worden

Pralineliefhebbers, aandacht! Als je nog eens zo’n hemelse lekkernij degusteert, bedenk dan met hoeveel ambachtelijke aandacht dat zoete kleinood is vervaardigd. Chocolatier Gory Vervoort vertelt dat er minstens 10 handelingen aan te pas komen voor jouw praline in een doosje zit. ‘Veel mensen vinden pralines duur. Maar wie achter de schermen kijkt, verstaat waarom dat zo is. Niet alleen de ingrediënten kosten geld, maar al die handelingen vragen tijd en aandacht.’ Gory is trots op zijn vak, en blij dat hij dat bij TWERK mag uitoefenen. ‘Ik werk graag heel hard. Omdat ik het lastig heb met slapen, zorg ik ervoor dat ik ‘s avonds uitgeput ben. Dat mijn energie weg is.  Zodat die denkmolen niet aan kan slaan als ik in bed kruip.’

Noem het gerust een roeping. Toen Gory acht was, wist hij al dat hij chocolatier wilde worden. Als kleine manneke liep hij veel rond in de bakkerij van zijn familie. Pudding maken, fruit op taartjes leggen: hij vond het heerlijk om te doen. Gory werd bakker en gooide er nog een specialisatiejaar crèmerie en chocolatier bovenop.

Maar Gory was anders dan de andere kinderen. Graag op zichzelf, hield niet van grote groepen. Concentratieproblemen op school. Was niet zo’n knuffelaar. Op school was hij een gemakkelijke prooi voor pesters. In het bijzonder lager onderwijs hield het pesten op, maar in het middelbaar kwam dat weer terug. ‘Ik heb daardoor een zwaar verleden gehad’, zegt Gory. ‘Ik zat in psychiatrische instellingen en kwam in een fout milieu terecht. Met drugs voelde ik de pijn niet meer. Ik kon er de pesterijen mee verdringen.’

“Werken bij TWERK past prima. Hier kan ik ook oefenen om mijn emoties te herkennen en er positief mee om te gaan.”

Dat hij autisme heeft, werd pas duidelijk toen hij 22 was. Hij woonde acht maanden in een centrum om te leren omgaan met zijn beperking. Gory: ‘Ik heb autisme en ADHD. Dat zijn niet de beste vrienden. Autisme zegt doe het rustig en ADHD zegt geef maar gas. Daar moet ik ergens een middenweg in zoeken. Hard werken helpt, want dat maakt me moe en dan slaap ik beter. En werken bij TWERK past prima, want hier kan ik ook oefenen om mijn emoties te herkennen en er positief mee om te gaan.’

De obstakels van autisme

Gory doet zijn uiterste best om zo normaal mogelijk te kunnen leven. ‘Maar wij, mensen met autisme, hebben gewoon veel meer obstakels om dat te doen lukken. Wij krijgen prikkels van buitenaf ongefilterd binnen. Onze hersenen kunnen die niet dempen. Ik geef een voorbeeld: Als jij nieuwe sokken hebt, dan voel je die de eerste vijf minuten spannen. Wij voelen dat de hele dag. Of geluiden zoals de ruis van een tv die uitstaat: die blijven wij gewoon horen. Onze hersenen kunnen niet filteren wat belangrijk is en wat niet. Dat maakt dat we overprikkeld raken. En dat zet de denkmolen aan de gang. Het ene triggert het andere. Dat leidt op den duur tot stress die niet meer stopt.’

Emoties herkennen is nog zo’n uitdaging. Leren begrijpen welke emotie in zijn lichaam speelt, en hoe daarmee om te gaan. ‘Het blijft nog altijd wel zoeken, elke dag, hoe ik met dit of dat probleem moet omgaan. Als iets mij irriteert, dan moet ik weggaan. Een veilige ruimte creëren voor mezelf en voor anderen. Want zo’n woedeaanval als ik soms heb, die wil je niet hebben. Als zo’n moment daar is, dan weet ik niets meer. Dan wordt alles zwart. Daarna ben ik totaal uitgeput en moet ik slapen.’

Het probleem met autisme is ook dat je niet luistert naar je lichaam, vertelt Gory nog. Hij kan hard werken en blijven doorgaan. Met rugpijn en al. Pas als het echt fysiek niet meer gaat, kan het niet meer anders dan ingrijpen. ‘Ik wil altijd andere mensen gelukkig maken. Daar is niets mis mee, behalve als dat te ver gaat. Dan verlies je jezelf.’

Aanpassen om geen pijn te moeten voelen

Jezelf verliezen, wat is dat dan, vraag ik. Gory: ‘Dat je je zo gaat aanpassen aan andere mensen waardoor je niet meer weet wie je bent. Je manipuleert jezelf dan zodanig om toch maar in het rijtje te passen. Je wil er gewoon bij horen. Ik ben gepest, uitgelachen. Dus eender wat je denkt te moeten doen, doe je toch maar, gewoon om erbij te horen.’

Bij TWERK vindt Gory de ruimte om daar een nieuwe weg in te vinden. Daar spreken anderen hem aan als hij te hard werkt en erover dreigt te gaan. Daar kan hij het gewoon zeggen als hij eens een slechte dag heeft. Ook de begeleiders doen dat. ‘Dus wordt het gewoon gezien als normaal als je eens een lastige dag hebt. Niemand wijst hier iemand anders met de vinger. Zo zou het eigenlijk overal moeten zijn. De mensen zouden dan gelukkiger zijn en beter presteren.’

Een ‘undercover’ chocolatier, gelukkig toch ontmaskerd

’t Is eigenlijk best wel grappig. Chocolatier Gory solliciteerde bij TWERK en werd ingedeeld in de poetsploeg. Niemand van de doorverwijzers had verteld dat hij het diploma op zak had. En de begeleiding had er niet naar gevraagd, omdat ze versterking zochten in de kuisploeg. Gory had er zelf niks van verteld, al hoopte hij wel op groeimogelijkheden. Op een dag kwam het dan toch terloops ter sprake. ‘Dat was een grote verrassing voor de begeleiding. Ik kon meteen halftijds beginnen bij de chocolade, en nu doe ik dat voltijds.’

Hij houdt van zijn werk. Het tempo mag hoog liggen. Er mogen meerdere taken tegelijk op zijn lijst staan. Hij kan ook wel eens iets nieuws uitproberen. ‘Ik denk nu bijvoorbeeld aan een witte praline met een roze vulling. Dat oogt heel mooi, en is eens iets heel anders dan een praliné vulling.’ Gory lacht en haalt zijn schouders op. ‘Ik vind het plezant. Het is een interesse. Sommige mensen sleutelen graag aan auto’s. Ik heb dat met chocolade.’

 


In gesprek met

Gory Vervoort (27) is chocolatier bij TWERK. Hij woont in Olen en kijkt uit naar het ogenblik dat hij woonbegeleiding zal krijgen. De wachtlijsten en de papierenwinkel zijn lang vooraleer zijn persoonlijk budget goedgekeurd zal zijn. Naast werken bij TWERK houdt Gory van zijn vriendin, van paardrijden en aan zijn brommer sleutelen. ‘Mijn vrijetijd is strak gepland, want ik wil mij niet vervelen.’

Chocolatier door ervaring

Nick Janssens glimlacht een beetje timide wanneer ik zeg dat het een hele eer is om te mogen praten met een ‘ancien’ van TWERK. Nick is er al 17 jaar aan de slag. Hij heeft alle stappen in het ambachtelijke proces van chocolade en speculaas in de vingers. Nick is specialist in het allerfijnste werk, verneem ik van TWERK-begeleidster Anneleen. ‘Als hij pralines maakt, zijn die randjes heel fijn afgewerkt. Dan ziet er dat allemaal heel mooi uit.’ Weer zie ik die mooie verlegen glimlach bij Nick. Hij heeft eigenlijk niet het diploma van chocolatier, zegt hij. Anneleen antwoordt dat dat helemaal niet erg is. ‘Jij hebt jarenlange ervaring. Jij bent dus chocolatier door ervaring.’ Nicks leven draait grotendeels rond TWERK. Hij woont trouwens op vijf stappen van het atelier, in een eigen appartement bij TWONEN.

‘Al zestien jaar bij TWERK, Nick. Wat is hier dan dat voor jou zo past?’

Nick: ‘De begeleiding is superleuk.’

Wat doen zij dan?’

Nick: ‘Ze helpen ons als het nodig is. Als we problemen hebben met ons werk. Of als we ergens willen over praten. Zij zijn er zo écht voor ons.’

‘Ja, dat klinkt alsof je er helemaal mag zijn hé. Is er nog iets dat je hier zo fijn vindt?’

Nick: ‘Het werk zelf. Het liefste sta ik in de chocolade. Maar speculaas is ook wel leuk.’

Dat hij niet de hele dag door hetzelfde moet doen is belangrijk, zegt Nick. Hij hoort van mensen in andere bedrijven die dag in dag uit dezelfde dingen moeten doen. ‘Op den duur zou ik dat wel beu worden’, zegt hij. Bij TWERK is elke dag anders. ’s Morgens krijgt Nick een agenda met alle taken voor die dag. De ene dag is dat deeg maken voor speculaas, uitrollen, deeg printen in vormen of bakken. Een andere dag kunnen dat stappen zijn in het ambachtelijke proces van pralines of chocolade figuurtjes maken.

Zelfstandig wonen met ondersteuning

Sinds mei van dit jaar woont Nick in een eigen appartement bij TWONEN. Dat zijn negen assistentiewoningen voor mensen met een autismespectrumstoornis. Een eigen stek is tof. En dat die stek pal naast het atelier ligt, is een extra troef. Nick moet gewoon de binnenplaats oversteken om op TWERK aan te komen. ‘Dat is wel handig’, lacht Nick. ‘Want soms overslaap ik mij weleens. En nu is dat niet meer erg, want ik ben nu rap op mijn werk.’ Wonen in het centrum van Herentals is ook handig, vertelt hij nog. De winkels zijn vlakbij.

‘Trek jij je plan op je eentje, Nick?’

Nick: ‘Nee, niet altijd. Koken heb ik hier moeten leren. Met de begeleidsters. Spaghetti maken lukt al. En vorige week maakte ik samen met de begeleidster macaroni met kaas en hesp.’

‘Kook je meestal voor jezelf?’

Nick: ‘In principe zou ik het kunnen, maar ik heb wel eens een duwke nodig.’

Vzw OpWeg, onder meer gespecialiseerd in de begeleiding van mensen met ASS, biedt de bewoners van TWONEN één-op-één-begeleiding en vrijetijdsbesteding. Nick vindt het leuk, zegt hij. ‘Fijn dat we zo in het weekend al eens een activiteit kunnen doen met een begeleidster.’ Binnenkort staat een uitstap naar Bobbejaanland op het programma. De uitnodiging hangt in de hal van TWONEN. ‘Ik moet mij nog inschrijven, want ik wil heel graag meegaan’, zegt Nick.

Eropuit trekken

Buiten komen, eens op een andere plek zijn, iets nieuws beleven en dingen leren is tof, vindt Nick. Dat ze onlangs met de collega’s van TWERK naar Chocolat Nation in Antwerpen gingen, was één van de leukste dingen die hij op het werk al beleefde. ‘Dat was heel leerrijk’, vertelt Nick. Hij ontdekte dat het verhaal van de chocolade begint in Afrika, waar ze cacaobonen plukken en sorteren en op grote schepen vervoeren naar hier. ‘En we hebben ook mogen proeven’, zegt hij. Zijn ogen blinken.

 


in gesprek met

In 2003 ging Nick Janssens aan de slag bij TWERK. Voordien werkte hij bij De Ploeg in Antwerpen, waar hij kantoor-ondersteunende taken deed zoals brieven plooien en in enveloppen steken. In mei 2019 betrok Nick zijn een eigen appartement bij TWONEN in Herentals. TWONEN ligt pal naast het atelier van TWERK. Nick houdt van zijn werk en geniet van de vriendschappen met collega’s. ’s Avonds speelt hij graag Train Station op internet, en kijkt hij televisie.

Dit heb IK gemaakt!

Kom, ik neem je mee naar een proeverij. Een chocoladeproeverij. Neem plaats aan tafel, kom thuis in het gezelschap van dertig bijzondere mensen. Rond jou voel je de opgewonden nieuwsgierigheid van de gedreven chocolatiers van TWERK, een zoet chocolade-atelier in Herentals.  Ze wijden hun dagtaak aan het maken en verpakken van de mooiste en heerlijkste pralines en chocoladefiguren. En ze hebben autisme. Vandaag hingen ze hun schorten aan de kapstok, want er wordt geproefd, gekeurd en gestemd. Veertig nieuwe proefpralines staan op tafel. Voor elke proever ligt een scoreblad. De ambachtsmannen- en vrouwen degusteren bedachtzaam. Hans, die in het atelier doorgaans vrij onopvallend aanwezig is, recht zijn rug. Hij maakte ze immers, die proefpralines. Als een rasechte Sergio Herman keurt hij, geeft commentaar. Anneleen ziet een glans op zijn gezicht. Verrassende nieuwe smaken worden gekeurd en gescoord. De keuzes worden gemaakt. Een nieuw gamma wordt geboren. En Hans? Die ging naar huis met een brein vol ideeën en kwam een dag later met een extra prototype opzetten.

‘Hans is een senior medewerker in ons atelier’, vertelt Anneleen. Ze herinnert zich de dagen waarop hij met kookboeken onder de arm op het werk aankwam. De man bruiste van de ideeën die in het atelier konden worden uitgeprobeerd. Toen hij serieus met zijn gezondheid begon te sukkelen, ging zijn aandacht voor een langere tijd een andere kant op. Tot die dag, toen er ineens opnieuw een voorstel kwam voor een pralinevulling. Zijn creatie werd enthousiast onthaald. TWERK neemt ze op in haar gamma. De vormen zijn besteld. Het is aftellen nu, in spanning, om aan de productie te kunnen beginnen.

“Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is dat onze chocolatiers en inpakkers ervaren dat hun creaties van ons samen zijn.”

‘We kijken uit naar dat ogenblik’, zegt Anneleen. Als de bestelde vormpjes geleverd zijn, kan Hans nadenken over het perfecte vormpje voor zijn creatie. En dan krijgt het snoepje van Hans een unieke naam. ‘Ik ben benieuwd naar de namen die Hans daarvoor zelf in gedachten heeft.’

Wij creëren dat hier samen

‘Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is dat onze chocolatiers en inpakkers ervaren dat hun creaties van ons samen zijn’, zegt Anneleen. ‘Ik vertel vaak het verhaal van één van onze medewerkers, een jonge vrouw, die me op een dag gloeiend van trots een ontwerptekening van een doos toonde. Dit heb ik gemaakt, glunderde ze me toe. Ze had één bloemetje van het ontwerp ingekleurd, en dat was perfect. Perfect voor haar, perfect voor mij. Op dat moment werd het me zo duidelijk: het is ontzettend belangrijk dat wat wij maken van ‘ons’ is, van ons samen.’

Het effect op de medewerkers?

Anneleen ziet enthousiasme bij haar collega’s: trots en blijdschap dat hun inbreng gevraagd en gewaardeerd wordt. ‘Hier wil ik meer van. De stappen die we nu hebben gezet, mogen wat mij betreft de aanmoediging zijn om nog meer verbindingen te leggen tussen de identiteit van onze medewerkers en die van onze producten. Die pralines, die moeten van ons allemaal zijn!’

Ja, zegt ze nog: dat is een werk van dagelijkse aandacht, van geduld en vertrouwen. Precies dat is wat begeleiders in de sociale economie drijft: stap na stap bijdragen aan een team van medewerkers waarin iedereen zich gezien, gewaardeerd en gesteund voelt.

“Elke medewerker heeft het recht om te ervaren dat hij of zij sterk genoeg is. Om in zijn waarde gezien te worden.”

Elke medewerker heeft het recht om te ervaren dat hij sterk genoeg is, op welke manier dan ook. Om  in zijn waarde gezien en gelaten te worden. Om op het werk veel momenten te mogen beleven waar hij of zij zich gewaardeerd voelt en daar blij van wordt. Dat moet de essentie zijn van werken in de sociale economie, vindt Anneleen. En die essentie komt tot uitdrukking in zorgvuldige aandacht en kleine keuzes die een groot verschil maken.

 


In gesprek met

Anneleen De Cnodder is teamverantwoordelijke bij TWERK. Chocolade, pralines en chocoladefiguren worden er geproduceerd door een team van 30 medewerkers met autisme. Anneleen is al ruim 12 jaar betrokken bij TWERK.